B. Rumeysa
Demirörs, MSc

For me, psychology is less a field of techniques, diagnoses or memorised phrases than a threshold at which a person may truly come into contact with themselves. My professional stance has therefore grown from a place that does not rush: a place able to wait, listen and hold what is present without forcing it into a predetermined answer.

I understand a person through the wholeness of their life story, relational experience and embodied existence—not only through symptoms or diagnostic categories. Methods matter, yet their meaning emerges through the quality, safety and ethical boundaries of the relationship in which they are offered.

Many psychological difficulties can be understood not as personal inadequacies, but as adaptations to developmental conditions, relational experiences and early needs that could not be adequately met. My work therefore prioritises understanding, accompaniment and the creation of a safe ground over blame or correction.

Ethics, for me, means more than following professional rules. It means protecting boundaries, remaining aware of competence and being transparent about the scope of every role and service. I define my fields of work clearly and do not imply that a clinical service is available when it is not actively being provided.

I do not present professional knowledge as a single truth that fits everyone. Each person has a distinct story, rhythm and pathway of recovery. My approach respects this individuality and aims to strengthen internal resources, relational safety and the capacity for regulation.

Across academic work, clinical observation and education, my aim has been to make psychological knowledge accessible without reducing it, and to deepen it without making it unnecessarily obscure. In trauma and attachment work, I want human potential to remain as visible as human vulnerability.

My work focuses primarily on developmental trauma, early attachment injuries, regulation difficulties and intergenerational trauma transmission. I integrate attachment-informed, developmental and body-oriented perspectives within clinical work, professional education and supervision.

I continue my professional development in line with UK ethical and CPD expectations. I regard continuing education not as a formal obligation, but as a central responsibility for the safety and quality of the therapeutic relationship. To practise is not to be finished; it is to keep developing a more mature professional stance.

Benim için psikoloji; tekniklerin, tanıların ya da ezber cümlelerin alanı olmaktan çok, insanın kendiyle ilk kez gerçekten temas edebildiği bir eşik demek. Bu nedenle mesleki duruşum acele eden bir yerden değil; bekleyebilen, dinleyebilen ve olanı olduğu gibi tutabilen bir yerden şekillendi.

İnsanı yalnızca tanı, semptom ya da teknikler üzerinden değil; yaşam öyküsü, ilişkisel deneyimleri ve bedensel varoluşuyla bir bütün olarak ele alıyorum. Yöntemler önemlidir; fakat anlamlarını, sunuldukları ilişkinin niteliği, güvenliği ve etik sınırları içinde kazanırlar.

Yaşanan zorlukları kişisel bir yetersizlikten ziyade, çoğu zaman gelişimsel koşulların, ilişkisel deneyimlerin ve erken dönem ihtiyaçların yeterince karşılanmamış olmasının sonucu olarak görmeyi öncelerim. Bu nedenle mesleki duruşum suçlamaya veya düzeltmeye değil; anlamaya, eşlik etmeye ve güvenli bir zemin oluşturmaya odaklıdır.

Etik benim için yalnızca meslek kurallarına uymak değil; sınırları gözetmek, yetkinliğin farkında olmak ve her durumda şeffaf kalabilmektir. Çalışma alanlarımı ve sunduğum hizmetleri açıkça tanımlar; aktif olarak yürütmediğim klinik hizmetler konusunda net bir duruş sergilerim.

Mesleki bilgi ve deneyimi “herkese uyan tek bir doğru” olarak sunmaktan kaçınırım. Her insanın hikâyesi, ritmi ve iyileşme yolu kendine özgüdür. Yaklaşımım bu özgünlüğe saygı duyan; kişinin iç kaynaklarını, ilişkisel güvenliğini ve regülasyon kapasitesini güçlendirmeyi hedefleyen bir çerçevede ilerler.

Akademik çalışmalarım, klinik gözlemlerim ve eğitim faaliyetlerim boyunca temel amacım; psikoloji bilgisini erişilebilir kılarken basitleştirmemek, derinleştirirken gereksiz biçimde karmaşıklaştırmamak oldu. Travma ve bağlanma alanında çalışırken insanın kırılganlığı kadar potansiyelini de görünür kılmayı önemsiyorum.

Çalışmalarım ağırlıklı olarak gelişimsel travma, erken dönem bağlanma yaralanmaları, regülasyon güçlükleri ve kuşaklararası travma aktarımına yoğunlaşmaktadır. Bağlanma temelli, gelişimsel ve beden odaklı bakışları klinik çalışmalar, profesyonel eğitimler ve süpervizyon içinde bütünleştiriyorum.

Birleşik Krallık’taki mesleki etik ve CPD gereklilikleri doğrultusunda gelişimime düzenli olarak devam ediyorum. Mesleki gelişimi zorunlu bir yükümlülükten çok, danışanlarla kurulan ilişkinin güvenliği ve niteliği açısından temel bir sorumluluk olarak görüyorum. Benim için bu alan “tamamlanmış olmak” değil; sürekli olgunlaşan bir mesleki duruş anlamına geliyor.

Born and raised in Istanbul, Rumeysa Demirörs completed a foreign-language-focused secondary education before receiving a scholarship to study Psychology at the University of Essex. Her undergraduate project examined the impact of compassion on difficulties in emotion regulation—an early foundation for her later work across trauma, attachment, compassion and psychological resilience.

She subsequently studied Criminal Psychology at the University of Portsmouth and worked in the field for one year, focusing on the links between intergenerational family trauma, early attachment patterns and offending behaviour. Her research examined childhood neglect and abuse in juvenile delinquency through the mediating roles of attachment and emotion-regulation difficulties.

To investigate the developmental importance of early childhood more systematically, she completed an MSc in Mental Health in Children and Young People at the University of Edinburgh. Her dissertation explored how early compassionate and protective experiences relate to anxiety, attachment security and psychological resilience.

Her developmental perspective follows emotional and relational patterns from infancy into adulthood, asking how early experience is carried in attachment, nervous-system organisation, the body and later relationships.

She is undertaking advanced study in Clinical Psychoneuroimmunology through the Pruimboom Institute / FISIDEC – University of Córdoba, deepening her work at the intersection of trauma, attachment, stress physiology, immune function, somatic symptoms and mind–body health.

Her clinical thinking has been shaped by interpersonal neurobiology, attachment-informed psychoanalytic thinking, developmental trauma models, self-compassion, somatic and polyvagal perspectives. Important intellectual influences include Daniel J. Siegel, Gabor Maté, Peter A. Levine, Bessel van der Kolk, Kemal Sayar and Doğan Cüceloğlu.

She joined the inaugural clinician pathway in Interpersonal Neurobiology through the Mindsight Institute and completed Somatic Attachment Therapy training as the only Turkish participant in her cohort, studying with faculty including Gabor Maté, Peter A. Levine, Daniel J. Siegel, Gordon Neufeld and Diane Poole Heller.

She continues advanced neuroscience-focused development through the University of Oxford’s NDCN and advanced continuing education in trauma, mood disorders and mind–body medicine through Harvard-affiliated and MGH Institute programmes.

Based in London, she works as a Lead Psychotherapist (Band 8b) and researcher within a private clinical setting, provides supervision to trauma and attachment-focused professionals, and leads clinical formulation, risk-management and professional-development education. In Türkiye, she delivers online trauma and attachment education through the company she founded.

Across approximately a decade of professional experience, she has developed a clinical approach that understands symptoms within attachment, nervous-system regulation, embodied experience and relational history. In 2026, this integration became RSI™ – Relational Somatic Integration.

İstanbul’da doğup büyüyen Rümeysa Demirörs, yabancı dil ağırlıklı lise eğitiminin ardından kazandığı bursla University of Essex’te psikoloji lisansını tamamladı. Lisans projesinde şefkatin duygu düzenleme güçlüğü üzerindeki etkisini ele aldı; bu çalışma travma, bağlanma, şefkat ve psikolojik dayanıklılık ekseninde derinleşecek akademik yöneliminin erken temelini oluşturdu.

Ardından University of Portsmouth’ta Suç Psikolojisi eğitimi aldı ve bir yıl bu alanda çalıştı. Kuşaklararası aile travmaları, erken dönem bağlanma örüntüleri ve suç davranışı arasındaki ilişkilere yoğunlaştı. Araştırmasında çocukluk çağı ihmal ve istismar deneyimlerinin ergen suç davranışı üzerindeki etkisini, bağlanma örüntüleri ve duygu düzenleme güçlüğünün aracı rolü üzerinden inceledi.

Erken çocukluğun psikolojik ve nörobiyolojik gelişimdeki rolünü daha sistematik biçimde incelemek amacıyla University of Edinburgh’da Çocuk ve Genç Ruh Sağlığı alanındaki yüksek lisansını tamamladı. Tezinde erken dönem şefkatli ve koruyucu deneyimlerin kaygı, bağlanma güvenliği ve psikolojik dayanıklılık üzerindeki etkilerini ele aldı.

Gelişimsel yaklaşımı, duygusal ve ilişkisel örüntüleri bebeklikten yetişkinliğe uzanan bir bütünlük içinde izler; erken deneyimlerin bağlanma, sinir sistemi örgütlenmesi, beden ve yetişkin ilişkilerinde nasıl taşındığını anlamaya odaklanır.

Klinik Psikonöroimmünoloji alanındaki ileri eğitimini Pruimboom Institute / FISIDEC – University of Córdoba bünyesinde sürdürmekte; travma, bağlanma, stres fizyolojisi, bağışıklık sistemi, bedensel semptomlar ve zihin–beden etkileşimi arasındaki bağlantıları derinleştirmektedir.

Klinik düşüncesi kişilerarası nörobiyoloji, bağlanma odaklı psikanalitik düşünce, gelişimsel travma modelleri, öz-şefkat, somatik ve polivagal yaklaşımlarla şekillenmiştir. Daniel J. Siegel, Gabor Maté, Peter A. Levine, Bessel van der Kolk, Kemal Sayar ve Doğan Cüceloğlu önemli düşünsel etkileri arasındadır.

Mindsight Institute bünyesindeki Interpersonal Neurobiology klinisyen yolunun ilk kohortunda yer aldı; Somatic Attachment Therapy eğitimini sınıfındaki tek Türk katılımcı olarak Gabor Maté, Peter A. Levine, Daniel J. Siegel, Gordon Neufeld ve Diane Poole Heller’ın da bulunduğu eğitmen kadrosuyla tamamladı.

University of Oxford NDCN bünyesinde nörobilim odaklı ileri gelişimini; Harvard bağlantılı ve MGH Institute programları üzerinden travma, duygudurum bozuklukları ve zihin–beden tıbbı alanındaki sürekli eğitimlerini sürdürmektedir.

Londra’da özel bir klinik yapılanma içinde Lead Psychotherapist (Band 8b) ve araştırmacı olarak çalışmakta; travma ve bağlanma alanındaki profesyonellere süpervizyon sunmakta, klinik formülasyon, risk yönetimi ve mesleki gelişim eğitimleri yürütmektedir. Türkiye’de ise kurduğu şirket bünyesinde travma ve bağlanma temelli çevrim içi eğitimler sunmaktadır.

Yaklaşık on yıllık mesleki deneyimi boyunca semptomları bağlanma, sinir sistemi regülasyonu, bedensel deneyim ve ilişkisel geçmiş içinde anlamlandıran bir klinik yaklaşım geliştirmiştir. Bu bütünleşme 2026 yılında RSI™ – Relational Somatic Integration çerçevesine dönüşmüştür.